Ciekawy Pacjent cz. 11 - Zmęczenie

W tej pracy naprawdę nie da się nudzić, pomyślał Toby czytając „raport” z ostatniej „wycieczki” swoich pacjentów po ośrodku.

Jak oni w ogóle cały czas wyłażą? Odpowiedzi nie było, co w sumie dobrze świadczyło o jego psychice. Nieświadomie stukając w biurko starał się znaleźć rozwiązanie tego problemu, jednak poddał się chwilę później. W jego głowie ziała nieprzyjemna pustka. Z cichym westchnięciem wstał i spoglądając w deszcz zza oknem napił się gorzkiej kawy. Nie lubił cukru. Zmarszczył brwi i odkładając kubek na parapet szybko opuścił pomieszczenie nie dbając nawet o zdecydowanie za dużą siłę włożoną w zamknięcie drzwi.

***

- Masz gościa. - Damien usłyszał warkliwy głos. A no tak, jet mordercą, nie takim szalonym mordercą, więc będą go nienawidzić. Tylko kto przyszedłby go odwiedzić. Jego uśmiech poszerzył się widząc osobę, która się pofatygowała.

- O, nie potrafisz wytrzymać beze mnie godziny, prawda? - bardziej stwierdził niż spytał i podparł się na dłoni przyglądając się, nie komu innemu, jak Tobyemu. Wyglądał on raczej na zmęczonego, a fakt ten potwierdzało to, że jego próba na „odbicie piłeczki” nie była zbyt widowiskowa:
- Chciałbyś

- Może. - westchnął prostując się – Co cie do mnie sprowadza? - Toby wzruszył ramionami.

- W sumie to nic. Po prostu nie mogłem usiedzieć w miejscu, więc pomyślałem, że tu się jakoś przydam...

- Och dziękuję, mój drogi, jakiś ty łaskawy – mruknął z ironią, widząc jednak zupełny brak reakcji ze strony rozmówcy zreflektował się – Stary, chyba masz bogate życie nocne. Wyglądasz jakbyś nie spał przez tydzień.

- Nie, nie... Chyba jestem chory. - nie ruszył się, gdy Damien powoli podniósł rękę i dotknął jego czoła.

- Nie masz gorączki. Możliwe, że to tylko przeziębienie.

- Dziękuję pielęgniarko. - Toby przewrócił oczami i przeciągnął się odrywając się od dotyku Cola. - Ale chyba masz rację. Jestem cholernie zmęczony. Chyba powinienem gdzieś pojechać w weekend... Ale mi się nie chce.

- Możesz mnie zabrać ze sobą. - na zdziwione spojrzenie odpowiedział – Jestem grzecznym chłopcem, dostałem przepustkę. Tyle, że nie chce mi się wychodzić. No, ale wiesz, w sumie to cie polubiłem, więc mogę zrobić wyjątek.

- A cóż takiego sprawiło, że zyskałem twoją sympatię?

- Zaufałeś mi. Uwierz mi, to jest dziwne. Wkurzyłem się i jednocześnie mnie zaciekawiłeś. Dobrze gadasz, więc jakoś tak wyszło. Nie żeby coś, gdybym musiał, to pewnie i tak bym cię zabił, ale wolałbym żebyś jednak żył.

- Miłe wyznanie – parsknął Toby powracając do poprzedniej pozycji. Uniósł głowę i po chwili zastanowienia powiedział – Ta, chyba też cię lubię... Ale gdybym musiał, to pewnie i tak bym cię zabił – dodał z sarkazmem, idealnie kopiując wypowiedź swojego pacjenta.

- Miłe wyznanie. - odpowiedział mu tamten. Reus pokręcił głową i bez słowa wstał kierując się do wyjścia, przy samych drzwiach zatrzymał się i powiedział nawet nie odwracając głowy:

- Pomyślę nad tym. - dosłownie słysząc zdziwienie Damiena, dopowiedział – Wyjazd w weekend, pomyślę nad tym. - Wyszedł z pomieszczenia, Cole uśmiechnął się szeroko.

Tak, zapowiadała się dobra zabawa.

***

Pierwszy z obiecanych wpisów. Cokolwiek, nie wiem co napisać :P.