Ciekawy Pacjent cz. 24 - Jestem dominujący z definicji. [+18]

Nie chce tego publikować... Mogę nie? 

Tytuł nieoficjalny: ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Jestem okropnym człowiekiem. Zasługuję na śmierć w męczarniach. Jak ktoś nie wie o co chodzi, to zapraszam do czytania... O nigga. ;-;

Bardzo za siebie przepraszam, to już się chyba nie powtórzy... Chociaż pewnie kłamię...

ALE TO MA SIEDEM STRON W WORDZIE BICZYS.

I tak przepraszam... Zapraszam do komentowania... Możecie mnie zabić, pozwalam. XD 

Przepraszam. Serio. *macha chusteczką* 

Uznajmy że to istnieje bo przegrałam zakład i tyle. ¯\_(ツ)_/¯

Właśnie to przeczytałam fragmentowo. Przepraszam jeszcze bardziej. Idę umrzeć rly. ;-;
Edit: Zacznę przycinać te posty bo się robią za długie. ;-;
PO DŁUGICH KUFA NAMOPWACHADFJIa{QOPio2wei

***

Dzwonek do drzwi już drugi raz przerwał ten dziwnie melancholijny spokój panujący w mieszkaniu. Tym razem dla Tobyego brzmiał on jednak jak skrzek przypominający drapanie tablicy.

Czy cieszył się na przyjazd rodziców?

Nie, absolutnie nie.

Ich wizyty zawsze przypominały bardziej inspekcje sanitarną i za każdym razem miał niesamowitą ochotę ironicznie ubrać się w garnitur. Oczywiście rozumiał troskę i był wdzięczny za wszystko co dla niego zrobili, ale czasami marzył, jak prawdziwy człowiek, a nie robot na którego próbowali go wychować. Chciał by Bella zaczęła się z nimi dogadywać, chciałby znowu mogli być normalną rodziną...

I chciał wreszcie pójść własną drogą, mimo że ciągle nie miał na to odwagi. Wiedział jak źle mogłoby się to skończyć.

Na sam dźwięk dzwonka wyprostował się jak struna, przypominając sobie nagle wszystkie wpajane mu przez rodziców zasady, ignorując wlepiony w niego wzrok. Kiwnął na Damiena głową by wstał, a samemu postanowił otworzyć drzwi, dalej nie reagując na mężczyznę, który teraz chodził za nim dosłownie krok w krok, będąc wyraźnie nieco zagubionym co do tego co powinien zrobić. Toby zatrzymał się gwałtownie tuż przed samymi drzwiami, pozwalając mu wpaść na siebie, i wziął głęboki, jednak drżący oddech.

- Będziesz bardzo grzeczny.

- Będę? - Damien wyszczerzył się w złośliwym uśmiechu, mimo że Toby wcale nie mógł go zobaczyć, kładąc obydwie dłonie na jego biodrach, wsuwając kciuki pod gumkę bokserek. Przywarł do jego pleców całym ciałem, opierając brodę na jego ramieniu, mrucząc mu do ucha głębokim zachrypniętym głosem. - Będę?

Toby zamarł, zaciskając dłoń na klamce, przywracającą mu chłodne myślenie. Odepchnął Damiena łokciem, puszczając klamkę, odwracając się do niego przodem. Pochwycił dekolt koszulki Damiena i pociągnął go mocno, naprawdę mocno, zmuszając go do zniżenia swojej postawy i zrezygnowania z tych paru dzielących ich centymetrów.

I w tej chwili nie obchodziło go uczucie nagiej skóry Damiena na wierzchu jego dłoni, ani przychodzące z niej niesamowite ciepło.

- Tak. - Warknął powoli i wyraźnie, nakładając szczególny nacisk na ostatnią literę, po czym puścił go bez ostrzeżenia i natychmiast otworzył drzwi, z tak samo zimnym wyrazem twarzy jak podczas ich pierwszego spotkania.

Damien nie mógł się jednak powstrzymać przed chociaż tym drobnym uśmieszkiem, który nie chciał zejść mu z twarzy. Bardzo mu się to podobało.

- Cześć. - Odezwał się Toby, pozwalając by niska kobieta pocałowała go w policzek. - To mój współlokator, Damien Cole. - Damien posłusznie skinął głową, grając normalnego, miłego gościa. To zawsze wychodziło mu najlepiej. - Wybaczcie, że wcześniej was nie uprzedziłem. Damien, to moi rodzice, Barney i Sophia Reus. - Cole podał rękę obydwóm z rodziców Toby'ego, wykrzesując z siebie maksymalną ilość pozytywnej energii. Nie to że nie umiał udawać, ale od jakiegoś czasu jakoś wyjątkowo niesprawnie szło mu udawanie.

Przyglądając się jego rodzicom, Damienowi wyraźnie świtało podobieństwo. Cała trójka miała wyprostowaną, dumną postawę, wstrzemięźliwe gesty i ograniczoną mimikę, pomijając podobieństwo genetyczne, ale do tego akurat niespecjalnie miał oko. Mimo wszystko, jeżeli uważał Tobyego za faceta średniego wzrostu, to jego ojciec był zwyczajnie niski, mając co najwyżej metr siedemdziesiąt pięć z wielkim naciskiem na „co najwyżej”. Matka zresztą też nie była wysoka, a już na pewno niższa niż Bella. Obydwoje mieli brązowe włosy, jednak w innych odcieniach – Sophia jaśniejsze, prawie blond, a Barney z odcieniami rudawego. W dodatku kobieta miała błękitne oczy, niepodobne ani do Belli ani do Tobyego.

Toby zaprowadził ich do pokoju, rozmawiając o bardzo praktycznych, a dla Damiena, również bardzo nudnych, rzeczach typu ich tygodnia, pracy czy nawet podróży, brzmiąc przy tym zupełnie pusto, dostając w zamian takie same puste odpowiedzi. Cole miał chwilową szansę, tylko jeden dzień, by przyjrzeć się całym tym relacją rodzinnym. Było to... Trudne. Przede wszystkim, zupełnie nie podobało mu się patrzenie. Przypominało stare, zabliźnione już dawno rany, ale również zwyczajnie nie chciał patrzeć na Tobyego wyglądającego w ten sposób... Jak zwykły robot.

Myśląc pozytywnie, na szczęście jeszcze nie zaczęli zadawać pytań na jego temat, co znaczyło po prostu że nie musiał uruchomić swojego „patologicznego kłamcy”. I zaczynał lubić to określenie.

- Wygląda na to, że będę musiał dzisiaj spać w twoim pokoju Damien. - Odezwał się w jego stronę, wchodząc do salonu, stojąc opartym o otwarte drzwi i nagle w jego głosie zatliła się nutka zduszonych emocji. Z resztą, jego ton w ogóle brzmiał w pół zduszenie.

Damien spojrzał na niego, spotykając jego zimne oczy, niewzruszoną minę in defensywną postawę ze skrzyżowanymi ramionami, co dawało całkiem zabawny kontrast z czerwonymi policzkami i lekko rozchylonymi wargami.

Dla niego wyglądało to jak wyzwanie, którego nie mógł podjąć. Albo przynajmniej nie całkiem.

- Nie ma problemu. - Wzruszył ramionami i korzystając z faktu, że obydwoje z rodziców Tobyego odwróceni byli do niego tyłem, puścił mu oczko, uśmiechając się zuchwale. Toby przez chwilę wyglądał na totalnie niewzruszonego, po czym oderwał się od drzwi, wskazując swoim rodzicom rozkładaną kanapę. I kiedy Damien tracił już nadzieję na dalsza reakcję, nieznacznie odwrócił się w jego stronę i wystawił koniuszek języka, zmysłowo oblizując górną wargę.

Dziwne, wydawało mu się, że w pomieszczeniu właśnie skoczyła temperatura.

- Jesteście może głodni? - Zapytał Toby, powróciwszy do swojego płaskiego tonu. Będąc szczerym, czasami mu to pasowała. Ta naturalne trzymanie się na wodzy sprawiało tylko że Damien jeszcze bardziej i bardziej chciał mieć go na własność i pozwolić mu odciąć się od tych bezsensownych przyzwyczajeń. Chciał zobaczyć jakim człowiekiem byłby wtedy, bo już teraz mógł zobaczyć przebłyski jego prawdziwiej osobowości.

Ani razu nie stracił uwagi na tyle by nie zauważyć, że Toby i od niego chciałby odpowiedzi. Znaczy, zapewne chciałby żeby Damien zamknął się w jego pokoju i najlepiej nie wychodził aż do późnej nocy, ale on nie pierwszy raz nie miał zamiaru współpracować.

Dlatego pokiwał mu tylko głową, siadając przy blacie, wesoło podpierając się na ręce. Cóż, i tak nie był na tyle dobry aby robić wszystko czego by sobie zapragnął ktoś inny. Gdzie byłaby w tym zabawa?

Zanim jednak zdążył się odprężyć i porządnie poobserwować jak państwo Reusowie rozpakowują niewielką torbę przy kanapie, Toby przywołał go do siebie gestem dłoni. Nie był z tym zbyt szczęśliwy, ale co zrobisz? Wyciągnął się porządnie zanim wstał, podchodząc będąc pewnym by przejechać ręką po każdej powierzchni, nawet jeśli Toby i tym razem na niego nie patrzał. Miał wewnętrzną potrzebę.

- Hm? - Zapytał cicho, stojąc tuż przy Tobym, który z kolei praktycznie wszedł do otwartej lodówki w samym rogu pokoju, zanim odpowiedział mu, również szeptem, który w salonie został na szczęście zagłuszony wcześniej włączonym telewizorem:

- Myślisz, że dasz radę zachowywać się w miarę przyzwoicie do wieczora?

- Ja i nieprzyzwoitość? - Zaśmiał się i bezwstydnie złapał go za tyłek, wkładając dłoń w tylną kieszeń jego spodni. - Nie żartuj.

- Serio, jesteś najgorszy.

- Wiem... Dlatego zamierzam w pełni to wykorzystać. - Włożył druga rękę zanim Toby wyjął je obydwie w stoickim spokoju i potrzymał je tak chwilę zanim nie westchnął ciężko i nie puścił go, wyciągając z lodówki jakąś dziwną zieleninę, którą oczywiście wepchnął mu w ręce.

- Skoro tak to się do czegoś przydaj i połóż to na stole. Myślisz że dasz radę? - Damien prychnął pod nosem „pewnie” i znowu wykonał „prośbę”. Miał wrażenie, że robi się za miękki...

Rozłożył i zieleninę i talerze, i nawet szklanki. I dał radę, niczego nie psując, co dla niego było jednocześnie niczym wielkim bo przecież robił nie takie rzeczy, ale i sporym osiągnięciem, bo wcale nie miał ochoty, a z wykonywaniem rzeczy na które nie miał ochoty było już gorzej.

Znowu usiadł przy blacie, z Tobym obok i Sophią naprzeciwko, nie mogąc do końca uwierzyć w to co się właśnie działo. Jakoś totalnie nie pasowała mu rola kogoś rodzinnego... Z resztą, Tobyemu też nie za bardzo.

Ciekawym było to jak mało teraz Toby na niego patrzał, ignorował, unikał. Mimo to, a może właśnie przez to, jedno spojrzenie tych zimnych zielonych oczu wystarczyło by Damien czuł się zahipnotyzowany. Gotowy by zrobić wszystko, nie ważne że mu się to nie podobało. Jakby Toby nałożył na niego niewidzialna pseudo obrożę posłuszeństwa. Nie żeby kiedykolwiek miał coś przeciwko nakładaniu na siebie obroży. Z drugiej strony, nie od dzisiaj wiedział, że był bardziej sadystą niż masochistą, dlatego tak bardzo chciał przywłaszczyć sobie Tobyego. W całości. Cóż, nie od dzisiaj również wiedział, że był okropnie, może nawet za, zaborczy.

Nie żeby mógł coś z tym zrobić.

- Więc Damien, wybacz, nie mieliśmy jakoś czasu porozmawiać. Czym się zajmujesz? - Oprócz tego, że Damien prawie zakrztusił się wcześniej wspomnianym zielskiem słysząc swoje imię wypowiedziane w tak poważny sposób (co nie stało się albo nigdy albo od co najmniej piętnastu lat), to... Oczywiście. Nie można było uniknąć zwłaszcza tego pytania. Nie do końca mógł winić tak poważnego człowieka za zadawanie poważnych i bardzo oklepanych pytań, ale naprawdę nie widział nic ciekawego w cudzych zarobkach. No, może oprócz faktu, że gdy zanim trafił do psychiatryka i mówił im faktyczna ilość, to zazwyczaj opadała im szczena i robili bardzo zabawną minę.

- Można powiedzieć, że pracuję w służbie. - Usłyszał krótkie kaszlnięcie po swojej lewej i naprawdę cudem powstrzymał nadchodzący wybuch śmiechu. Grunt że się udało, bo Toby nie odniósł nic wielkiego w ukrywaniu swojego szoku. Z resztą Barney też nie, bo wgapiał się go przez chwilę z szeroko otwartymi oczami. Cóż, element zaskoczenia zadziałał aż za dobrze.

- Wyobrażam sobie, że to ciężka praca?

- Nie dla mnie, mam całkiem sporo energii. - Mógł właściwie poczuć ponurą aurę wydobywającą się od Tobyego, co nagle wydało mu się bardzo zabawne. Nie spodziewał się, że będzie się tak dobrze bawił przy czymś takim.

- Przepraszam, ale... - Tym razem odezwała się Sophia, zastanawiając się przez chwile jak dobrać słowa. - Toby jest skryty i... Wiesz może czy ma już dziewczynę? - Wyglądała na jednocześnie zupełnie poważna i zupełnie zmartwioną, sprawiając, że Damien musiał mocno ugryźć się w język aby od razu nie wypowiedzieć czegoś idiotycznie zabawnego. Domyślił się, że to dla nich byłoby bardzo niezręczne. Potajemnie zerknął na Tobyego, który wyglądał jakby cierpiał pod maską fałszywego spokoju, a jego twarz była czerwona jak burak. Nie chciał żeby rodzice dalej nieświadomie dawali mu w kość, ale z drugiej strony...

- Akurat ma.

Nie mógł się powstrzymać.

Z drugiej strony nie miał pojęcia co innego mógłby powiedzieć, a zwykłe „nie wiem” nie było w jego stylu. Później prawdopodobnie zapłaci za swoje błędy.

- Oh? Jaka jest? - Sophia natychmiast wyraziła zainteresowanie, aż zaświeciły jej się oczy.

Załapała haczyk.

- Wysoka... I przede wszystkim bardzo zazdrosna o każdego znajomego. Przysięgam, że chciałaby go mieć tylko dla siebie. - Toby wydawał się nadążać, bo mocno złapał go za udo, z daleka od wzroku jego rodziców. Z drugiej strony, mimo znaku ostrzegawczego, wydawał się pośrednio zainteresowany jego słowami. To dobrze, bo Damien starał się bardzo uważnie je dobierać. - I, cóż, będąc szczerym, bardzo bardzo ładna. - I Barney i Sophia przyglądali mu się z zainteresowaniem, prawie dosłownie spijając jego słowa. Toby natomiast poddał się, chowając twarz w dłoni i powoli kręcił głowa. Damien swobodnie splątał swoje palce z jego, a do dwójki naprzeciwko niego uśmiechnął się czarująco. Był świetnym aktorem i doceniał publikę.

Państwo Reusowie wymienili zaskoczone spojrzenia, ale zanim zdążyli zapytać o coś jeszcze, Toby zerwał się z miejsca uprzednio puszczając jego rękę i począł zbierać talerze, w ten sposób komunikując, że dla niego temat jest już skończony.

Włożył je do zlewu, nie zmywając, po czym podszedł do Damiena właściwie wciskając mu banknot, na który Damien nawet nie zdążył spojrzeć.

- Miło by było, gdybyś chociaż zrobił zakupy.

- Do usług. - Odpowiedział wesoło, jednak gdy tylko zniknął za drzwiami, jego optymizm znikł, zostawiając za sobą tylko szeroki szelmowski uśmiech...

***

Po jego wyjściu Toby wreszcie mógł w pewny stopniu. Bardzo w pewnym, bo mimo tego, że ufał Damienowi na tyle, by wypuścić go ze swojego domu, to wiedział, że nie powinien go spuszczać z oczu ani na sekundę. Zdawał sobie z konsekwencji jakie mogą z tego wynikać, mimo to pozwolił sobie od tak go wypuścić. Właściwie, czuł że powoli zaczynał panikować, ale starał się grać na spokojnie. Jeszcze nie było czasu na martwienie, zwłaszcza, że był tu jego rodzice. Jeszcze nie musiał się martwić, chociaż przyłapał się na nagłych utratach koncentracji i sporadycznym patrzeniu na drzwi. Złapał parę głębszych oddechów, starając się uspokoić, po czym zdecydował się skupić swoją uwagę na czymś innym. Czymś co męczyło go już od jakiegoś czasu...

- Ma... Mamo. - Nigdy nie był specjalnie przyzwyczajony aby mówić do swoich rodziców jak... Cóż, do swoich rodziców. Zawsze byli tacy odlegli, chłodni... - Nie życzę sobie żebyś zadawała takie pytania moim znajomym. Z resztą, pytania o pracę również nie są zbyt odpowiednie... - Obydwoje spojrzeli się na niego z pseudo oburzeniem. Nie był zaskoczony, w końcu nigdy tak do nich nie mówił. Tylko że nigdy mu nie zależało, a teraz był dziwnie urażony i nie zamierzał tak łatwo się wycofać.

- Nie powinieneś tak mówić do swojej matki...

- Wiem. - Teraz wydawali się być zszokowani. Z resztą, Toby sam już nie wiedział co mówi. Wiedział tylko że niezwykle wali mu serce, że ma sucho w gardle i że ma ochotę wyjść i szukać Damiena. I mogli to traktować jako ucieczkę, szczerze to nie byliby w błędzie. Tyle lat dusił się przez założone mu kajdany chorej „poprawności”, a teraz miał jej już serdecznie dosyć. Chciał podjąć chociaż jedną decyzje, nawet jeśli miała być tylko decyzja na to na co mogą sobie pozwolić w jego domu.

Barney w końcu odpuścił, nie zamierzając się kłócić, nie mogąc jednak powstrzymać się od wypowiedzenia jednej ostatniej rzeczy:

- Zmieniłeś się.

- Nie bardzo. - Toby wzruszył ramionami, wcale nie kłamiąc. - Po prostu nigdy wcześniej nie miałem nikogo przy kim moglibyście narobić mi tyle wstydu... Przepraszam, nie chce być nieprzyjemny, ale to mi się nie podoba. - Zreflektował się szybko, zdając sobie sprawę, że zaczyna zachowywać się jak rozpuszczony szczeniak. Niektóre rzeczy trzeba było przełknąć, wiedział to. Zwłaszcza jeśli pochodzą od rodziców.

- Przepraszam synu. Martwię się. - Sophia zawsze lubiła wywoływać w nim niejakie wyrzuty sumienia, natomiast Barney nie odezwał się już wcale. Cóż, trudno. - A teraz mógłbyś rozłożyć tą kanapę? - Toby bez słowa wykonał polecenie, przy okazji rozkładając na niej pierzynę, czując się nie jak ich syn, ale jak kamerdyner. Dalej jednak łapał się na nerwowym spoglądaniu w stronę drzwi. Damien przecież jednak nie wróci w pięć minut, zdawał sobie z tego sprawę i taką miał nawet nadzieję. Ale jako iż jego rodzice przyjechali dość późno, to robiło się już zupełnie ciemno, co wywołało w nim jeszcze większy niepokój. Nie żeby bał się o Damiena, co to to nie... Bał się o ludzi którzy go spotkają.

- To ja się już usunę. - Mruknął do rodziców, zgarniając z blatu wcześniej zostawionego tam tablet. Miał zamiar martwić się w samotności. Z resztą, oni i tak zawsze zasypiali wcześnie, nie chciał być specjalnym problemem. - Dobranoc.

Zamykając drzwi usłyszał jak mu odpowiadają, po czym udał się do sypialni leżącej po drugiej stronie mieszkania, obok łazienki. W zasadzie to zawsze spał w salonie, zazwyczaj przed telewizorem, ale mimo to ją miał. Na co dzień przydawała mu się bardziej jako swego rodzaju schowek na dodatkowe rzeczy, chociaż i tak nie miał tam bałaganu. Kupił to mieszkanie z myślą bardziej o gościach, co dla osoby trzeciej nie miało specjalnego sensu, bo takowych miewał rzadko. Ale on po prostu, niewytłumaczalnie, lubił mieszkania z dużą ilością pokoi w których jakby co mógł się zakwaterować. Nigdy za bardzo o tym nie myślał, było go stać i tyle. Z resztą, teraz cieszył się z dodatkowego pokoju, bo mógł tam na weekendy zakwaterować Damiena, oczywiście pod warunkiem że zrezygnuje z nawyków usypiania przy nim.

W sypialni znajdowało się naprawdę małe biurko krzesłem i łóżko, które było za duże na nazwanie go pojedynczym, a za małe na nazwanie go podwójnym, w dodatku wejść do niego można było tylko od jednej strony, bo stało tuż przy ścianie.

Zabawne, ale dopiero zaczął się stresować myślą o spaniu w nim z Damienem. Pewnie że nie powinien, bo w teorii to nie byłby pierwszy raz, ale... To wydawało mu się inne. Albo przynajmniej na tyle inne, że nie mógł się zmusić do bezpośredniego patrzenia na nie. Więc tego nie zrobił i zamiast tego zabrał z szafki swoją pidżamę (tak, spał w pidżamie jako prawowity zimnokrwisty obywatel, dokładniej w luźniej koszulce i przydługawych gaciach) i wziął szybki prysznic, starając się nie zastanawiać się nad niczym specjalnym, ale nie mógł nic poradzić na to, że jego myśli same uciekały w bardzo złym kierunku.

No cóż, w końcu i on był facetem...

Dlatego odkręcił lodowatą jak na jego standardy wodę i przynajmniej choć trochę ocucił się z dziwnego stanu jego mózgu.

Wywalił ciuchy do kosza na pranie i ubrał się w pidżamę po czym wszedł do pokoju... Omal nie dostając zawału przez Damiena, którego zastał leżącego na łóżku w pokoju. Po ciemku. Wolał nie pytać. Z resztą, zanim zdążył, Cole rzucił w niego bliżej niezidentyfikowanym obiektem, który naprawdę cudem zdołał złapać. Zerknął na pudełeczko trzymane w rękach...

Prezerwatywy...

Jego mógł przeżył nagłe zatrzymanie, wpatrywał się nie pusto przez pewnie i ponad minutę, mając wrażenie, że zesztywniało mu ciało, zanim zwyczajnie nie upuścił ich na ziemię, dalej nie do końca przetwarzając właśnie przeżytego zdarzenia.

- Wow, jak na dorosłego faceta to masz całkiem niezwykłe reakcje. - Wymruczał Damien, który przez cały czas wydawał się czysto zainteresowany sytuacją.

Toby schował twarz w dłoniach wydając z siebie dziwny umęczony jęk. Brakowało mu słów.

- Chciałem jakoś poprawić ci humor.

- Cóż, gratulację.

- Wiem, jestem genialny. - Przesunął się na skraj łóżka, przytulając nogi Tobyego, który powoli odważył się wychylić oczy zza swojej bezpiecznej ręcznej osłony. Ujrzał tylko Damiena, który uśmiechał się zawadiacko, wyraźnie zadowolony z siebie, na co natychmiast uniósł wzrok na sufit, delikatnie postukując go po głowie pięścią. - Nie złość się.

- Nie złoszczę, tylko zastanawiam nad swoimi wyborami życiowymi. - Damien zaśmiał się i puścił, wstając. Tobyego zaczynało drażnić to jak takim prostym ruchem mógł zapewnić sobie na niego łatwy wgląd.

- Jesteś uroczy. Na serio.

- Tak jasne. A teraz do mycia i spać. I przestań się do mnie kleić, bo dalej wieje od ciebie chłodem. - Odepchnął od siebie przyczepne ręce i rzucił mu jakieś swoje większe ubranie, starając się nie myśleć. W ogóle. Bał się, że jeśli zacznie to zapadnie się pod ziemię. Dopiero kiedy Damien faktycznie wyszedł z pokoju, mógł się względnie odprężyć, a po dźwięku wody nalewanej do wanny domyślił się że ma sporą chwilę dla siebie.

I dopiero wtedy zaczął myśleć. Przede wszystkim o konwersacji jaką odbyli przed niefortunnym przyjazdem jego rodziców... I siadając na małym krześle, sięgnął po tablet. Jedyną rzeczą jaką pamiętał z akt Damiena była data jego urodzin, chociaż wiedział że za tak małe zwracanie uwagę na jego faktycznie leczenie mógłby wylecieć w kilka sekund. Jednak tym miał zamiar zająć się później, teraz zainteresowany był czymś zupełnie innym...

Nie musiał długo szukać, aby znaleźć incydent, który zaprzątał jego umysł. I to powoli wprawiało go w szok. Przeglądał stronę za stroną, wiedząc coraz więcej, wiedząc coraz więcej. Idąc tym tropem, sprawdzał coraz więcej wydarzeń, sprzedając sobie mentalnego kopniaka za nie sprawdzenie tego wcześniej, czuł że traci oddech...

- Co robisz? - Usłyszał centralnie nad sobą ciekawski głos, praktycznie podskakując na miejscu, zanim Damien oplótł jego ramiona własnymi, a podbródek oparł na jego głowie.

Toby znieruchomiał.

Czuł świeżo ściekające z Damiena krople wody i zapach jego własnego szamponu. Czuł nagą wilgotną skórę napierającą na tył jego ubrania. Przeszedł go dreszcz.

- Kłamałeś. - Odezwał się ostrożnie i zupełnie bez przekonania. Uleciała z niego cała pewność siebie, czuł że jedyne co może w tym momencie zrobić to zaciskać w dłoni tablet. Mimo to, postanowił mówić dalej, nie dbając o pojawiającą się w jego głosie chrypkę. - Sprawdzałem kilka spraw sprzed paru... Dobrych paru lat... Wcale nie zabiłeś swojej matki... Nie tak jak mówiłeś... - Damien milczał przez chwilę, żeby zaraz potem, zamiast się odzywać, wyprostował się. Tym razem tylko dłonie zostały na ramionach Tobyego, ale to wcale nie pomogło, gdy Damien zdawał się rozmyślić i schylił się, szepcząc wprost za jego ucha, owiewając go chłodnym powietrzem, szepcząc cicho, brzmiąc groźnie, ostrzegawczo...

- Co znalazłeś?

- Wykryto u niej zaburzenia psychiczne... I... Ty nie udawałeś, ty naprawdę zabiłeś ją w samoobronie... Twój ojciec... Albo raczej ojczym poparł twoją wersję... Wcale nie został karany... - Doskonale zdawał sobie sprawę, że mówi wolno i cicho, i że jego oddech zaczyna się spłycać. Jednak najgorsze było to, że czuł tylko drobny dreszczyk strachu, który zdawał się tylko wzmacniać powoli rodzące się podniecenie.

- To wszystko?

- Nie. - Palce Damiena zręcznie przesunęły się po jego szczęce i szyi w dół, powoli drażniąc nieznośnie delikatnym dotykiem obojczyki. Jego skóra wydawała się palić, czuł się jak w gorączce. - Złapali cię niedawno... Za przechowywanie narkotyków, z licznymi podejrzeniami bójek...

- Nigdy nie byłem grzeczny, Toby. - Druga ręka zjechała na pas, przesuwając się po brzuchu, podwijając koszulkę i wsuwając się pod nią, krążąc po jego rozpalonej skórze. - I dalej nie zamierzam być grzecznym.

Toby wpatrywał się cały czas przed siebie jak zahipnotyzowany. Powoli odłożył tablet, dłonie trzymając dalej na stole. Jego ciało wydawało się być sparaliżowane.

Odchylił głowę do tyłu, eksponując swoją szyję, pozwalając by Damien przesunął po niej językiem, ssąc miejsce tuż przy barku. Z jego gardła wydobył się głuchy jęk.

I w tym momencie Damien odsunął się, przesuwając dłonie od jego brzucha po ramiona, puszczając go wolno, pozwalając mu się obrócić.

Toby się nie mylił, Damien miał na sobie jedynie ręcznik przewieszony przez biodra, drobne blizny pokrywały jego umięśniony tors i ręce. Uśmiechał się łobuzersko, krzyżując ramiona. Toby patrzał na niego spod byka, próbując uspokoić przyspieszony oddech.

- Wstań. - Zakomenderował krótko Damien, odsuwając się o krok. Toby uniósł brew, ale wstał, mimo tego że czuł się jakby jego nogi były z waty. - Zdejmij koszulkę. - Zacisnął dłoń na ubraniu, patrząc Damienowi prosto w oczy, powoli zaczął podwijać ją do góry, wreszcie w całości ściągając i odrzucając ją gdzieś na bok. Damien przekrzywił głowę, wyciągając do niego dłoń, którą po chwili zastanowienia chciał pochwycić, jednak Cole tylko przesunął po niej palcami, chwytając jego przedramię i pociągnął go w swoją stronę, drugą ręką łapiąc go za policzek i pocałował go, powoli, zmysłowo, głęboko. Był w tym naprawdę dobry.

Toby pozwolił mu się poprowadzić, czując za sobą łóżko, usiadł na nim, jednak Damien pokręcił głową, delikatnie popychając go do tyłu, zmuszając do położenia się.

- Za to ty jesteś bardzo bardzo grzeczny... - Zaśmiał się cicho, wsuwając kolano pomiędzy jego zgięte nogi. - Ręce na moje ramiona. I ich nie puszczaj. - Toby był poniekąd wdzięczny za tę komendę, bo już od jakiegoś czasu nie wiedział co zrobić z rękami, zacisnął palce mocno na zaskakująco silnych ramionach Damiena, starając się uspokoić niekontrolowane drżenie ciała. Było mu okropnie gorąco. Odwrócił głowę na bok, nagle nie mogąc wytrzymać szarpiącego nim napięcia.

- Chyba spadł ci ręcznik.

- A jest to problem? - Pokręcił głową, nie mogąc wyrzucić z siebie już nic innego, czując jak Damien wsuwa dłonie pod jego spodnie, zaciskając je na jego pośladkach. Niekontrolowanie wygiął się w łuk, gorące usta Damiena prześlizgnęły się po jego szyi. Powoli ściągnął z Tobyego spodnie razem z bokserkami i odrzucił je gdzieś za siebie, specjalnie nie dbając w tej chwili o porządek. Kontrola jaką czuł porządnie go ekscytowała, jakby sam akt nie był wystarczający. - Nie będę kłamał, na początku nie będzie zbyt przyjemnie, ale potem... Pamiętaj żeby nie być za głośno. - Z nienaturalną wręcz delikatnością przejechał dłońmi po udach Tobyego, łapiąc pod kolanami i unosząc je do góry, zasysając własne palce, sprawnie je w niego wkładając, drugą ręką dalej podtrzymując jego nogę.

Miał rację, nie było to specjalnie przyjemne, ale nie bolało...

Damien zassał się na jego obojczyku, wykonując sprawne ruchy w środku... Trafiając w punkt.

Toby jęknął głośno zanim zdążył się powstrzymać, wbijając paznokcie mocno w jego skórę, natychmiast zatykając sobie usta drugą ręką. Damien zatrzymał się w połowie ruchu, podnosząc się, oblizując usta. Podniósł prezerwatywę z rozwalonego pudełeczka ciągle leżącego na ziemi.

- Powiedziałem ręce na barki. - Jego ton był rozkazujący, niecierpliwy, Tobyego uderzały niesamowite fale gorąca już od słuchania tego zachrypniętego głębokiego głosu. Nie mógł go nie posłuchać. Odchylił głowę, przygryzając wargi, starając się nie krzyczeć z szalejącego w nim podniecenia. Nigdy w życiu nie czuł czegoś takiego. - Dobrze. - Damien rozerwał paczuszkę w zębach, nakładając ją na swojego członka, wreszcie wyjmując z Tobyego palce, wchodząc w niego powoli. - Boli? - Toby nie odpowiedział. Nie był w stanie wydobyć z siebie głosu, tylko płytkie sapanie. Jego ciało było w czystym szoku, ekstazie pomieszanej z bólem. Damien sam musiał mocno się ugryźć, bo nieważne jak bardzo nie chciał się do tego przyznawać, powoli tracił nad sobą panowanie. Ale nie chciał go skrzywdzić.

Dlatego na początku poruszał się wolno i delikatnie, umieszczając niechlujne pocałunki na jego skórze, łapiąc się na przyspieszeniu, coraz mniej dokładnym dotykaniu ciała Tobyego, aż wreszcie przestał być delikatny, czując jakby stracił rozum, ssąc i liżąc rozgrzaną nagą skórę jego szyi, słysząc przy uchu urwane, usilnie tłumione jęki.

Nakręcało go to jeszcze bardziej. Wiedząc jak bardzo Toby musi się powstrzymywać, jak to on powodował u niego taki stan.

Nie mógł się kontrolować, zaczął na przemian stymulować go ręką aż wreszcie zwyczajnie ugryzł go w ramię.

Dla Tobyego było to wystarczające.

Doszedł z urywanym krzykiem, dalej kurczowo wbijając paznokcie w skórę Damiena, który wylizywał drobne kropelki krwi spływające z ranek.

Sam też nie zamierzał już długo tego ciągnąć.

Wykonał jeszcze parę głębokich, ostrych ruchów i również skończył, znowu gryząc jego szyję.

Leżeli na sobie tylko przez chwilę zanim Damien wstał i nie wywalił brudnej gumki przez okno.

- Wybacz, to jedyne na co mnie w tej chwili stać. Jutro się to ogarnie. - Wzruszył ramionami, trochę martwiąc się brakiem jakiejkolwiek odpowiedzi. Sam ledwo łapał oddech, ale Toby wyglądał jak ryb a wyrzucona na brzeg, leżał dalej w tej samej pozycji, patrząc się w sufit. Damien przysiadł na łóżku, z troską odgarniając mu włosy z czoła. - Żyjesz?

- Bardziej niż zwykle. - Wydusił z siebie Toby, dalej kręciło mu się w głowie i było niemiłosiernie gorąco, ale powoli wracał do zmysłów. Powoli.

Damien zgasił światło, w pokoju zapanował zupełny mrok, a mimo to odnalazł swoją drogę do łóżka, przykrywając Tobyego i wtulając go w siebie, samemu obejmując go w pasie. Toby jak raz nie miał nic przeciwko. Był wykończony i bardzo bardzo śpiący... Mimo to rozpierało go prawie irracjonalne szczęście.

- Już nigdy nie chce cię puszczać... - Usłyszał ostatnie wymruczane mu do ucha zdanie zanim zupełnie odpłynął, delektując się nieskończonym ciepłem Damiena, mężczyzny którego kochał.