Ciekawy Pacjent cz. 20 - Zwabieni ciekawością i chęcią wrażeń, brniemy w to ciągle i jeszcze dalej...

No ja przepraszam... Seryjnie, ale...
O W PIZDU, JAKIE TO DŁUGIE. 
Okej... XD
Nie było od grudnia, a miałam już napisane... Tylko, że pisane o kurna piątej nad ranem i poważnie poprawione, bo sama tam sensu zobaczyć nie mogłam. XD
Powinnam kurna zrobić dopisek: Wena sponsorowana przez Hannibala... I dziwne wiersze.
No więc ten... Miłego czytania.~~

***

- Nie rozumiem! - Jęknął Damien, siedzący przy kuchennym stole. Tak, Toby i w ten weekend zaprosił go do domu z obawy, że w innym wypadku brunet wyrządziłby poważne szkody, nieważne czy sobie czy też swojemu otoczeniu. Z resztą, inaczej sam przesiedziałby go w domu nie robiąc raczej nic. W ten sposób przynajmniej miał co robić, innymi słowy, żeby móc chociaż zrobić coś do jedzenia musiał zapewnić Damienowi jakąś rozrywkę. Najpierw chciał nauczyć go gotowania, ale ten szybko się wymigał chęcią „poznania świata”, czy czegoś w tym stylu i przywłaszczył sobie jego laptopa, i mimo tego, że prywatnie Toby nie znosił, gdy ktoś dotyka jego rzeczy, to medycznie stwierdził, że w sumie ma to sens, bo przecież nawet Damien musiał zażyć troszkę życia codziennego o ile jakąkolwiek czynność wykonywaną przez niego można było uznać za „codzienną”...

- Czego? - Odpowiedział mało formalnie Toby, szybko wycierając ręce o ścierkę, którą za chwilę niedbale rzucił w kierunku blatu, nie dbając nawet czy trafił i od razu stając obok Damiena, patrząc na ekran. Tamten natomiast, zamiast odpowiedzieć, odwrócił laptopa, by ułatwić mu czytanie i odchylił się na oparciu krzesła, energicznie przecierając oczy. Toby tylko zerknął na niego przelotnie, za długo nie zawracając sobie głowy jego widokiem i począł studiować stronę, w której Damien desperacko próbował znaleźć sens, czy cokolwiek innego. Na pierwszy rzut oka mógł stwierdzić, że była to jakaś stronka z rodzaju tych, w których ludzie zadają zazwyczaj dziwne lub proste z natury pytania, zwyczajnie po to, żeby poradzić się innych.

Cóż, zazwyczaj.

Bo Damien, nie wiedzieć czemu i po co, skierował swoją uwagę na zupełnie nieprosty i zarazem poważny temat.

- Toksycznych związków? - Zapytał, marszcząc brwi, zastanawiając się jednocześnie nad powodem, dlaczego Damien w ogóle miałby zawracać sobie tym głowę. Czyżby rzucał mu jakieś aluzje..?

- I tak i nie. Widzisz jakieś wspólne cechy odpowiedzi?

- Umykają mi, ale zapewne najpierw musiałbym je przeczytać. - Odpowiedział Toby, nie ukrywając rozbawienia. Damienowi natomiast chyba nie było do śmiechu, bo znowu jęknął cierpiętniczo i szybkimi krokami zaczął przechadzać się po pokoju, co w sumie doprowadziło do jeszcze większego rozbawienia Toby'ego, który i tak wcześniej miał go za niesamowicie dziecinnego, jeżeli chodziło o niektóre rzeczy. Spokojnie oparł się więc o ścianę, krzyżując ramiona i czekając na dalszy wywód „udręczonej duszy”.

- Agresja wywołana traumą, masochiści z syndromem Sztokholmskim, choroby psychiczne wywołane problemami rodzinnymi, bla bla bla... Ludzie wszędzie szukają przyczyn, dobra. Jakby nie moli zaakceptować faktu, że niektóre rzeczy są złe, bo po prostu są złe, z własnej woli lub natury... Swoją drogą, jesteśmy poza gabinetem. - Toby westchnął ciężko, kręcąc głową, chociaż tak naprawdę całkiem się ucieszył. Profesjonalizm w takiej sytuacji, lub też raczej, przy takiej osobie, był po prostu nie wygodny. Poza tym, Damien zadający pytania względnie filozoficzne był dla niego nowością. Przy okazji, miał szansę bliżej przyjrzeć się jego faktycznej inteligencji i toku rozumowania, bo mimo iż zazwyczaj mówił dużo i równie często się z nim drażnił, to nigdy nie było to niczym poza tą ich małą gierką.

Trauma z dzieciństwa wcale nie brzmi jak dobro. Poza tym, z tego co mi wiadomo to jest to dokładnie to, co przydarzyło się tobie.

Nie jesteś zbyt subtelny, wiesz? - Zachichotał Damien.

- Staram się.

- To nie do końca tak, że moje bycie walniętym ma jakiś głębszy sens. Byłem taki przed tym całym burdelem. - Szybko wrócił do tematu, znów przybierając względnie poważną minę. - Może to dziedziczne, bo moja matka miała podobne zapędy, ale nie o tym teraz...

- Nie o tym?

- Nie, zdecydowanie nie. „Ludzie” sądzą, że spędzamy ze sobą czas poza gabinetem, bo oboje mamy problemy rodzinne i w ten sposób się rozumiemy, czy tam „szukamy swojego odbicia w sobie”, jeden kij, szukając w sobie nawzajem wsparcia...

- C-Czekaj chwile... - Toby natychmiast zatrzymał jego słowotok, zastanawiając się, czy na pewno się nie przesłyszał, bo jakoś nie mógł uwierzyć własnym uszom. Jak Damien mógł..?

Brunet przewrócił oczami, jakby w znudzeniu, natychmiast kierując na niego twardy wzrok i zaczął liczyć na palcach.

- Mieszkasz sam, a nie masz żadnych zdjęć rodzinnych, dziewczyny również nie masz, wnioskując z przyczyn oczywistych, a panuje tu porządek jak w naszym kochanym szpitalu, więc albo posprzątałeś na mój przyjazd, w co wątpię, bo za pierwszym razem też tak było, a w sumie nie planowaliśmy wspólnej wycieczki tutaj, albo przyzwyczaiłeś się przez surowe wychowanie. Zanim zapytasz, wieczne spodziewanie się gości odpada, bo jesteś samotnikiem i w dodatku przez cały weekend nikt do ciebie nie dzwoni. Dalej... Nigdy nie mówisz o przeszłości czy rodzinie, i, bez obrazy, nie wyglądasz na rodzinnego gościa. Aha, no i w telefonie masz ich jako „Matka” i „Ojciec”. Z tego co zdąrzłem zauważyć, ludzie raczej tego nie robią. - Skończył, wprawiając Toby'ego w niemały szok. Cóż, na pewno były to śmiałe dedukcje...

- Wiesz, że tym dowodom można łatwo zaprzeczyć?

- To zaprzecz. - Toby przejechał ręką po twarzy i włosach, myśląc „co za uparty typ”.

- Możesz nazwać to swego rodzaju problemami rodzinnymi, niemniej jednak znowu zbaczamy z tematu. Swoją drogą, ciekawe kiedy zdążyłeś przejrzeć mój telefon... I od kiedy nasza relacja jest „toksyczna”?

- Może i nie toksyczna, ale nie na pewno nie jest właściwa. Zdecydowanie nie jest jakąś żałosną grupą wsparcia, nie potrzebujemy czegoś takiego. - Zaśmiał się, mrużąc oczy, nagle zastanawiając się nad odpowiedzią. - Nasza relacja to relacja narkotyku i narkomana, nie odpuszczamy, ale wiemy czym to grozi. To znaczy, jeśli w ogóle możemy odpuścić. Dla mnie jesteś terapeutą, którego nie mogę mieć, co jeszcze bardziej mnie nakręca. Twoje ciało może i jest pociągające, ale umysł to prawdziwe cudo, wiesz? - Powoli się zbliżał, jego oczy znowu błyszczały tym niebezpiecznym i zarazem kuszącym wzrokiem. Toby natychmiast poczuł impuls, impuls namawiający go do ucieczki, ale prawda była taka, że nie miał gdzie i nawet nie wiedział czy chce uciekać. Starał się nie okazywać nagłej dezorientacji i tego, że tylko sam zapach Damiena potrafi przyprawić go o to przyjemne otępienie. To on przecież musiał być tym, który trzyma się rzeczywistości i faktów, nie mógł ulegać zwykłym instynktom, choćby nie wiadomo jaką miał na to ochotę. Damien złapał go za podbródek i uniósł go tak, by patrzeli sobie w oczy, jeszcze bardziej wzbudzając w Tobym chęć ucieczki. - Czasami mam taką chęć, bardzo głupią chęć, zrobienia ci krzywdy, bo moje zainteresowanie tobą jest strasznie niewygodne. Ale już się uzależniłem, czułbym się tak strasznie... Pusty. Nawet i gdybym wypchał twoje ciało, a mózg włożył do słoiczka, gdybym mógł patrzeć na to codziennie, to nie byłoby to samo. Przestają być taką sztuką, gdy są osobno. Nie są tobą.

- Jeśli za bardzo się do siebie zbliżymy to złamiemy przepis, Damien. Jeśli jestem twoim lekarzem, to nie mam prawa być niczym innym.

- Och, to ty go łamiesz, mimo to dalej nie widzę, żebyś się oddalał.

- Bo zablokowałeś mi drogę. - Damien puścił jego głowę i jakby przeciągle, drażniąco przesunął ręce na ścianę, powoli zbliżając się do niego, opierając się o nią łokciami.

- O nie. Zawsze mógłbyś mnie odepchnąć, przyhamować, zrobić cokolwiek, zrobić to co inni. A ty dalej w tym trwasz. Dlaczego jesteś od nich wszystkich inny? - Toby patrzał pustym wzrokiem gdzieś nad jego ramieniem. No właśnie, dlaczego? Łamał przepisy lekarskie robiąc to, co robił teraz. Złamał je już bardzo dawno, już przy pierwszej wizycie, ufając psychopacie. Dlaczego robił to wszystko?

Słowa Damiena dudniły mu w głowie, wszystko się mieszało, tak bardzo nie mógł się skupić na niczym, a powinien cały czas utrzymywać zimny, czysty umysł.

- Może to i lepiej?

Uśmiechnął się sarkastycznie, wiedząc do czego zmierza ten czarnowłosy manipulator. Doskonale znał odpowiedź i doskonale wiedział, że jest prawdziwa.

Toby już wcale nie zamierzał uciekać.

- Bo się uzależniłem. - Damien odwzajemnił uśmiech, delikatnie przekrzywiając głowę.

Więc teraz jest nas dwóch. - Wyszeptał cicho, muskając jego usta, lecz po chwili odsuwając się, nie dając szansy na pogłębienie pocałunku. Prawie się zaśmiał, patrząc teraz na lekko zaczerwienione policzki Tobyego i grymas lekkiego niezadowolenia. - Nie wyglądasz Toby, naprawdę nie wyglądasz, ale nie jesteś takim ułożonym i grzecznym chłopaczkiem za jakiego cię mają. Wcale a wcale nie przeszkadza ci to łamanie zasad i nie chcesz czekać aż wszystko się uspokoi. Z resztą, ja też nie, ale widzisz, lubię kosztować wszystkiego kawałeczek po kawałeczku, a twoja mina jest zupełnie bezbłędna. - I wtedy zrobił coś zupełnie niespodziewanego. Oderwał się od ściany i objął Toby'ego w talii, tuląc go do siebie.

Toby znowu stał jak wryty, zupełnie nie wiedząc co zrobić. Zupełnie nie przywykł do takich sytuacji. Stał po prostu nie ruchomo, walcząc ze sobą, czy również przytulić Damiena, odepchnąć go, czy też po prostu zostać tak jak teraz, nie robiąc nic. Czuł się wręcz nienaturalnie kojąco, a nie powinien był. Przecież ten sam facet kilka minut wcześniej przyznał się, że chciałby zrobić mu krzywdę. Toby nie był głupi, ale...

- Wygląda na to, że teraz ja mam kontrolę, hm? - Wyszeptał do niego Damien, tak dziwnie spokojnym i melancholijnym głosem.

Ale ten związek nienaturalnie go kręcił. Chciał tego, możliwe że pierwszy raz w życiu był tak bardzo zdecydowany i tak bardzo czegoś chciał. Mimo, że mógł być z góry skazany na porażkę... Po prostu nie chciał kończyć, najchętniej stałby tak już na zawsze, czując to bezpieczeństwo i wewnętrzny spokój.

Wreszcie poddał się i również niepewnie otoczył szyję Damiena ramionami, głową opierając się o jego ramię.

Czyżbym się zakochał? - Przeszło mu przez myśl i mimowolnie poczuł, że się czerwieni. To wszystko było dla niego tak zupełnie nowe. Dotychczas w życiu kierował się tylko umysłem, nigdy nie uczuciami, starając się w ten sposób „naprawić” błędy swojej siostry, a teraz...

A teraz robił coś dokładnie odwrotnego.

Nagle ciszę ostro przerwał dzwonek przychodzącego połączenia. Nastrój prysł nieco, ale Toby dalej nie chciał puszczać, nie kiedy wreszcie czuł coś takiego...

Damien jednak najwyraźniej zachował w miarę rześki umysł i sam wyjął mu telefon z tylnej kieszeni spodni, patrząc na wyświetlacz.

- Zabójca nastroju. - Mruknął, wyraźnie zły i podał Toby'emu telefon. Ten od razu, widząc nazwę kontaktu, odebrał mu go i odsunął się, odchodząc parę kroków i od razu odbierając. Wymruczał do słuchawki parę twierdzących odpowiedzi, a Damien mógł zaobserwować, jak z jego twarzy zupełnie znika kolor, a oczy rozszerzają się w szoku. Brunet włożył ręce w kieszenie spodni i czekał na odpowiedź, która niedługo miała praktycznie zwalić go z nóg.

Toby rozłączył się, nieco przestraszonymi oczami dalej patrząc na ekran, klnąc pod nosem.

- Co jest? - Zapytał wreszcie Damien, nie mogąc znieść dziwnego napięcia, które uderzyło nawet jego.

- Przejebane, nalot. - Odpowiedział Toby, chichocząc maniakalnie, lecz zanim Damien zdążył wyrazić swoje zdziwienie jego zachowaniem i niewiedzę z powodu słowa „nalot”, dokończył szybko. - Rodzice przyjeżdżają.

- I dlatego tak panikujesz? - Zapytał Damien, prawie wybuchając śmiechem, ale Toby szybko uciszył go swoim pesymistycznym spojrzeniem i sam skierował się do kuchni, szybko sprzątając blat, który według Damiena i tak był już czysty.

- Zobaczysz jutro, śmieszku. - Wymruczał cicho, nie dając mu już żadnych dalszych wskazówek.

***

Słyszycie to? To moje krzyki.