Ciekawy Pacjent cz. 27 - W mojej głowie trwa zamieć.

Nie jestem do końca zadowolona z tego rozdziału, ale co tam... Trwam na majówce. Przynajmniej jest internet. XD

Tak wiem, że długo mnie nie było i przepraszam... Egzaminy i jakoś tak... Brak chęci. Co ma coś wspólnego z tym przeklętym Destiel, który jeszcze nie dokończyłam, bo przy scenach +18 dopada mnie depresja i lagi. XD

Ale dokończę, obiecuję! A właściwie biorę się za to za moment.

No i zmieniłam nick! Ale nieoficjalnie dalej jestem Anon. Ten co mam to też nazwa mojego tumblr i youtube jakby ktoś był zainteresowany...

A teraz lecę odrabiać zaległości bo północ wybija!

Zapraszam do komentowania i dziękuję za trwanie przy moim, ekhem, niestandardowym pisaniu. <3

Tak, żalowy tytuł~~  ( ͡° ͜ʖ ͡°)

***

Szli powoli, krok w krok obok siebie, może nawet troszkę zbyt blisko bo ramiona i dłonie czasami ocierały się o siebie w delikatnej manierze, ale póki co milczeli i żaden z nich nie myślał nawet o tym by się odsunąć. Nie kiedy walczyli ze sobą, żeby nie złapać się za ręce w zupełnym wywaleniu na otaczających ich ludzi, jednak ci sami ludzie powstrzymywali ich od wprowadzenia tej myśli w akcję.

Bo to był głupi pomysł. Wręcz idiotyczny.

Gdyby ktoś z ośrodka ich zauważył to nie byłoby różowo. Toby mógłby stracić pracę, a Damien chłopaka, co wielkim ugrzecznieniu wcale im nie pasowało.

Jednak milczenie było ich własnym głupim dodatkiem. Toby w myślach segregował tematy które mógłby poruszyć, a które lepiej zostawić w spokoju, natomiast Damien myślał o swoim dawnym życiu.

Bo było o czym myśleć.

Nie spodziewał się, że dobre dziesięć lat po porzuceniu swojego starego, normalnego życia znowu stanie na granicy zastanawiając się nad czymś co na dobrą sprawę było już z góry przesądzone. Z drugiej strony jednak, miał zupełnie inną opcję. Opcję która mogłaby rozwiązać wszystkie jego problemy i zażegnać zmartwienia.

Jednak zupełnie mu się nie podobała.

Nie chciał nawet jej rozważać, mimo tego, że jego kalkulujący mózg dalej to robił.

Jeśli nie mógł wyjść z tej głębokiej ciemnej studni, zawsze mógł wciągnąć Toby'ego za sobą...

Patrząc jednak na mężczyznę idącego obok, tak niewinnego w porównaniu do jego samego, nie chciał tego robić. Nie chciał go psuć.

Toby potrzebował wolności, nie chaosu.

- Myślę. - Wymruczał na głos, zwracając na siebie całą uwagę Reusa. Nie dało się ukryć, że Damien całe życie uwielbiał być w centrum uwagi chociaż nie często faktycznie mógł jej dostać, ale te inteligentne zielone oczy w jakiś sposób zawsze były dla niego inne. Większość ludzi patrząca na niego po prostu oglądała odgrywane przez niego show, Toby natomiast odczytywał drobnostki okazujące osobowość aktora. Potrafił je docenić.

- Powinienem wiedzieć? - Uwadze Damiena również nie umknęło drobne uniesienie brwi, nagłe zainteresowanie jakim został obdarzony. Czas na słuchanie.

- Nie wiem. - Odpowiedział szczerze. Mimo tego że zaczął temat nie był pewien czy właściwie chciał go kontynuować. „Chcesz poznać mój świat?” nie brzmiało zbyt dobrze. Może zbyt pozytywnie? Zbyt oklepanie? Nie potrafił do końca tego określić, po prostu nie brzmiało dobrze.

Kącik ust Toby'ego drgnął w pseudo rozbawieniu, jednak opanował swoją mimikę zanim uśmieszek zupełnie rozkwitł na jego twarzy, chociaż Damien nie do końca wiedział dlaczego próbował.

- Co za dziwny czas na nieśmiałość.

Zamiast tego zdecydował się na śmiertelnie poważny ton, który sam w sobie brzmiał dosyć komicznie, sprawiając że Damien natychmiast wybuchł śmiechem.

Parę osób odwróciło za nimi głowy, akurat w momencie w którym Damien przewiesił rękę przez ramiona Toby'ego w pseudo uścisku, który nie wyglądał zbyt podejrzanie. Tym samym paru osobom Cole bezczelnie spojrzał w oczy, obnażając zęby w wilczym uśmiechu.

Toby jęknął, kurcząc się w sobie i przecierając twarz dłoniom, czując że czerwienieją mu policzki.

Mentalna notka; przyprowadzanie Damiena w miejsce publiczne nie było dobrym pomysłem.

- No co? Gapienie się jest niegrzeczne.

- I kto to mówi?

- Prezentowałem im tylko jakie to uczucie. Chociaż jak już wyjdę z tego pieprzonego domu wariatów, mogę zaprezentować im jeszcze parę innych uczuć. - Poruszył sugestywnie brwiami, tylko przyciągając mocniej do siebie Toby'ego, który nagłym impulsem próbował uciec w drugą stronę, w myślach powtarzając jak mantrę jedno wielkie „nie”.

- Gdybym cię nie znał to powiedziałbym, że jesteś strasznym dupkiem.

- Gdybyś mnie nie znał?

- Ta, teraz wiem, że jesteś zwyczajnie popaprany.

Damien zagwizdał nisko, uśmiech tym razem nie schodził mu z twarzy.

- Mocne słowa.

- Nie jestem wredny, jestem szczery... - Uciął, jakby chciał coś dodać, więc Damien po prostu obserwował go z uznaniem, aż, wbrew słowom Toby'ego, na jego ustach pojawił się niewątpliwie wredny uśmieszek. - Psycholu.

- Ała, jestem prawie pewien, że nie możesz tak nazywać swojego pacjenta, doktorku.

- Jestem prawie pewien że mogę, od kiedy ten pacjent jest też moim chłopakiem. - Damien zatrzymał się gwałtownie, ciągnąc za sobą Toby'ego który od jakiegoś czasu patrzał mu ni to w usta ni to w oczy.

Oh.

To była informacja.

Zachęcony kuszącym go spojrzeniem, nachylił się na Toby'm i krótko pocałował go w usta, od razu się odrywając i jakby nic się nie stało pociągnął go do dalszego ruchu w niemal przyjacielskim geście, ignorując przewrócenie zielonymi oczami i zirytowane uszczypnięcie w prawą nogę.

Bo nie ma to jak dyskrecja.

- Racja, chyba możesz obrażać faceta który dobrał ci się do majtek. - Kolejne uszczypnięcie, tym razem o tyle mocniejsze, że mimo tego, iż w swoim życiu Damien bywał i nawet postrzelony, podskoczył delikatnie. - No co? Nie wyzywaj mnie na jeden z tych pojedynków, dobrze wiesz że je przyjmę.

- Po pierwsze, nie noszę majtek...

- Pardon, bokserek. A szkoda. - Na morderczy wzrok Toby'ego posłał mu oczko, mentalnie dodając sobie kolejny punkt na tablicy 'kto u kogo pierwszy wywoła pożądaną reakcję'. Z drugiej strony, gdy teraz o tym myślał, to dochodził do wniosku, że Toby więcej razy niż mu się początkowo wydawało wywoływał w nim reakcję dokładnie taką, jakiej oczekiwał.

Mały spryciarz.

- Po drugie, nikt nic nie mówił o pojedynku.

- Nikt nie musiał.

Tym razem to Toby zatrzymał się gwałtownie, w połowie dlatego, że na ulicy akurat zapaliło się czerwone światło, w połowie z udawanego szoku, który chwile później skierował w stronę rozbawienia Cola.

- Jesteś taki nieznośny.

- Dlatego mnie kochasz.

- Nie, dlatego ty mnie kochasz. Jestem w stanie z tobą wytrzymać.

Zapaliło się zielone światło, sprawiając że ruszyli, Damien wpatrzył się najpierw w bok, później do góry, a na końcu na Toby'ego, mrugając kilkakrotnie w równie udawanym szoku.

- Masz rację.

Toby standardowo przewrócił oczami. Z tą dziwną, nową pewnością siebie było mu do twarzy.

Jednak nie tylko to było nowe...

Szok Damiena nie był nawet zupełnie nieszczerym. Mimo że świetnie udawało mu się zachowywać pozory, że panuje nad sytuacją, że dalej jest zupełnie wyluzowanym facetem, Toby coraz bardziej go zaskakiwał. Właściwie, sam siebie zaskakiwał. Nie żeby kiedykolwiek miał problemy z wyrażaniem uczuć, ale ta rozmowa... Była inna. Nowa.

Rozmawiali jak zakochana para i robili to od dobrych paru dni.

To były te drobinki normalności, które powoli znajdywały swoją drogę do jego umysłu, mimo tego że zazwyczaj za wszelką cenę próbował je wyprzeć.

Teraz było inaczej.

Zamiast bronić się przed nimi rękami i nogami, żeby zostać w swoim wiecznym skoku adrenaliny, naprawdę dobrze się bawił. Dziwne. Damien od dobrych, ponownie, dziesięciu lat nie sądził, że normalność może być dobrą zabawą.

Miało to swoje plusy, oczywiście...

Chociaż Damien nie był w stanie zignorować dzwoniącego mu w uszach przypomnienie „to niebezpieczne”. Gdyby faktycznie teraz wszystko rzucił, to byłoby niebezpieczne. Zwłaszcza dla Toby'ego, a do tego nie mógł dopuścić. Po prostu, nie mógł.

Mimo wszystko, od mieszkania Toby'ego do szpitala nie było zbyt daleko - mniej więcej pół godziny na nogach, i przy ich okazyjnym przekomarzaniu się i początkowej ciszy, czas szybko zleciał.

Jakieś pięć minut przed dotarciem do celu, Damien automatycznie puścił ramię Toby'ego i przystanął, biorąc głęboki oddech.

Toby przystanął obok i zaśmiał się cicho, kręcąc głową, nawet nie czekając na pytanie ze strony Damiena, od razu odpowiedział:

- Mieliśmy zachowywać się 'poprawnie' poza moim domem.

- Zachowywaliśmy się 'poprawnie'. - Zaprzeczył Damien, na co Toby powoli uniósł brew. - Jak dobrzy przyjaciele. - Druga brew podążyła za pierwszą, a Damien nie mógł już powstrzymywać głupkowatego, jak na niego, nieśmiałego uśmieszku. - No co? Jak w takim razie powinniśmy się zachować, hm?

- Pacjent i lekarz? No nie wiem, jakiś metr dystansu, zero, em... - Toby odchrząknął, gestykulując płomiennie między sobą a Damienem. - Generalnie tego.

- To nie jest zabawne.

- Tak Damien, na tym polegają relacje zawodowe.

- Cóż, relacje zawodowe nie są zabawne.- Toby westchnął, kręcąc głową, nawet nie starając się ukryć rozbawienia.

- Nie są... - Powtórzył, jakby zgadzając się z tym stwierdzeniem, zawieszając na Damienie wzrok, nie ruszając się, nagle milcząc.

Wpatrując się w jego sylwetkę z dziwnym wyrazem zmieszania i zadowolenia, jak gdyby nie był pewny co zrobić.

Damien też nie wiedział.

Mimo to stanął przed nim, obejmując go w nienaturalnie delikatnym, udającym przyjacielski uścisku, nie odmawiając sobie przyjemności wdychania zapachu płaszcza Toby'ego, bo nie wiedział kiedy przybędzie następna chwila, gdy będzie mógł to zrobić.

Toby odwzajemnił uścisk, cicho wzdychając z ulgą, jednak samemu wyraźnie wycofał się chwilę później, dając Damienowi subtelny znak, że to co robią w tej chwili powoli przestaje być tylko 'profesjonalne'.

Więc Damien go puścił, zaskakując samego siebie, gdy sfrustrowany jęk opuścił jego gardło w momencie w którym stracił z Toby'm jakikolwiek kontakt fizyczny.

Patrzeli na siebie jeszcze chwilę zanim Toby odchrząknął i położył swoją dłoń na ramieniu Damiena, czując twarde mięśnie pod grubą warstwą bluzy którą miał na sobie, kierując go ku wejściu.

Zdjął ją dopiero w momencie, w którym duże szklane drzwi zamknęły się za nimi, odcinając do placówki dopływ świeżego, zimowego powietrza.