Ciekawy Pacjent cz. 13 - Prowokator złośliwiec.

Toby robił dosłownie wszystko, żaby Damien się nie nudził.

Wszystko, byleby chociaż trochę rozbić tę cholerną otoczkę na jego umyśle.

Tak, czuł ją i niezmiernie go ona denerwowała.

Na końcu języka miał jakieś zdanie, dotyczące tego, ale cały czas nie wiedział, co dokładnie powiedzieć.

Głupota. - Karcił się w myślach i wracał do"zabawiania" swojego pacjenta.

Damien nagle parsknął śmiechem, wprawiając go w pewnego rodzaju... Zagubienie.

- Z czego się..?

- Z niczego... Prawie... Jesteś całkiem śmieszny, wiesz? Znaczy, nie aż tak bardzo, jak się ciebie sprowokuje, ale i tak samemu dajesz w miarę radę. Podobasz mi się. - Toby wydawał się być jeszcze bardziej skonfundowany niż wcześniej.

- Słucham? - Przekrzywił głowę w osłupieniu.

- Przeliterować?

- Nie, po prostu...

- P-o-d-o-b-a-s-z m-i s-i-ę. - Uśmiechnął się złośliwie, widząc, że Reus nie bardzo wie, jak ma zareagować. 

- To może... Może wróćmy do tych całych zabaw...

- Zabaw? Jakich? - Uniósł brew, zmieniając wyraz twarzy na nieco perwersyjny. Toby automatycznie cofnął się o krok, jego twarz pokrył blady rumieniec. Po chwili westchnął ciężko, uspokajając się. 

- Jakich zechcesz, mój drogi. - Odpowiedział, na co Damien zabawnie wystawił język.

- Nie prowokuj... Poza tym, jesteś całkiem niezły. Powiedzmy, że przyznaję ci ten jeden, mały punkcik.

- Możemy już iść. - Jęknął Toby. Miał już dość tych monologów.

- Jak sobie życzysz, mój książę.

***

Zrobiło się chłodniej, postanowili więc wejść do domku. Nie przewidzieli co prawda, że temperatura tam jest równie niska, co na dworze, ale przynajmniej można było usiąść w wygodnym miejscu i okryć się kocem.

Damien ułożył się na całek kanapie, nie zwracając uwagi na markotny pomruk swojego towarzysza.

- A co ze mną?

- Siadaj. - Cole klepnął się w udo, nawet nie unosząc wzroku z sufitu.

- Serio?

- Serio.

- Ale ty wiesz, że jestem zupełnie dorosły? I że jestem facetem? I że mam powyżej metr siedemdziesiąt wzrostu?

- Siadaj, bo sam się na tobie uwalę. - warknął gniewnie Damien, przysłaniając sobie oczy ręką. Zdecydowanie był śpiący.

Toby chwilę nerwowo przystawał z nogi na nogę, po czym ostrożnie usytuował się na wskazanym miejscu. 

- Nie śpij, nie będę cię wlekł. - Szturchnął Damiena w brzuch. Zatrzymał się na chwilę, wyraźnie chcąc coś powiedzieć.

- Co chcesz? Prawie słyszę jak myślisz.

- Jesteś dosyć... No wiesz... - Odchrząknął z zakłopotaniem. - Powiedzmy, że twardy... Znaczy w dotyku!.. Znaczy...

- Zrozumiałem, buraczku. - Zachichotał złośliwie. - Mam dużo czasu i energii, więęęc... Tak jakoś wychodzi. - Podniósł się do siadu. Uśmiechnął się dziwnie, patrząc na Toby'ego. 

Zbyt dziwnie. - Jesteś taki dziki. - Szepnął.

- Słucham?

- Stawiasz mi się. Nie jest tak łatwo cię zmanipulować... - Przesunął szczupłe, blade palce po policzku Reusa, przez co nie mógł się pozbyć pewnej myśli...

Właśnie głaszcze go śmierć. - Podoba mi się. - Złapał jego twarz i obrócił ku sobie, patrząc mu prosto w oczy. - Ale to tylko mocniej sprawia, że chcę cię złamać. Tak bardzo, jak nikogo. - Cole nie mógł wyczytać z Toby'ego żadnych emocji. Wpatrywał się tylko zamyślonym wzrokiem w pustą przestrzeń, przygryzając dolną wargę. Wreszcie odezwał się, bardzo cicho, niepewnie:

- W takim razie, życzę ci powodzenia, Damien'ie Cole. - Wstał, opuszczając pomieszczenie i zostawiając Damien'a w osłupieniu.