Ciekawy Pacjent cz. 9 - Nowi pacjenci

Od wizyty Belli minęło trochę czasu. Toby szybko przezwyciężył złe samopoczucie i naprawdę starał się w pracy. Dni mijały szybko, a wiosna coraz bardziej rozkwitała. 

Rozkwitała również jego znajomość z Damienem, jego jakże ciekawego pacjenta. Mimo tego, że jego rozum wręcz krzyczał by zerwać wszelkie kontakty z tym psychopatą, to on sam czuł pewnego rodzaju pociąg by się temu sprzeciwić i mimo wszystko dalej poznawać historię jak i samego bruneta.

- Właściwie to cie okłamałem... - pewnego razu powiedział Cole. Toby spojrzał na niego zaskoczony.

- Co?

- Nie byłem w mafii. No nie, w sumie... - westchnął głośno – Pracowałem dla nich, ale nie byłem jednym z nich. Wykonywałem najbrudniejszą robotę i dostawałem dosyć małą „wypłatę”. Dobry byłem, to się zgodzili. Coś jak płatny zabójca. Tyle. No, ale było zabawnie.- Reus wtedy był zupełnie zdezorientowany jego wypowiedzią. Miał wrażenie, że Damien posiada dwie osobowości. Jedną sadystyczną i manipulatorską, a drugą dziecinną...

- Nowi są, słyszałeś? - Zaczepiła go Oliwia Orzyłkowska, jego koleżanka z pracy. Jej ojciec emigrował ze swojego ojczystego kraju- Polski, a że się uparł, to kobieta pomimo tego, że urodziła się w Anglii, to posiadała Polskie imię i nazwisko. Przez to wszystko znajomi, w tym Toby, który zawsze miał problem z łamańcami językowymi, nie potrafili i starali się nie wymawiać jej danych osobowych. Zresztą sama Oliwia miała z tym problemy. Wyrwany z myśli westchnął i odpowiedział częściowo zainteresowany:

- Nie, jacy nowi?

- Kompletne świry. Jeden myśli, że jest Anglią, tak krajem, a drugi, że Francją. Ciągle się kłócą, szarpią i „strzelają” do siebie z palców. No i gdy próbujesz ich rozdzielać dostają napadów szału.

- Znając moje szczęście akurat trafią do mnie... - kobieta zaśmiała się wesoło.

- I ponoć Polacy to pesymiści. No cóż, nieważne. Miłej pracy. - pomachała szatynowi na pożegnanie i udała się w tylko sobie znanym kierunku.

***

- Wiedziałem, cholera, wiedziałem. - mruczał do siebie Toby jednocześnie czytając kartę nowych pacjentów i próbując ogarnąć ich wzrokiem. Dwóch blondynów siedziało naprzeciwko niego i przekomarzało się w najlepsze.

Najpierw Damien, potem klinika, a teraz to. Ja pier...

- Zamknij się! Nie zapominaj Wojny Stuletniej!

- Merde, to się nie liczy! Jesteś zwykłym rozbójnikiem!

- Pamiętacie Unie Personalną, prawda? - Reus masując głowę spróbował zwrócić na siebie uwagę. Stuprocentowo mu się udało. Blondyni natychmiast odwrócili głowę w jego stronę, a jeden z nich, Arthur, oblał się rumieńcem i zaczął pokrętnie tłumaczyć swoje decyzje. Chwile później dołączył do niego drugi, Francis, a w pokoju powoli narastał hałas. Toby zaczął mocno się irytować.

- Dobra, dobra, zrozumiałem. Przepraszam, ale czy moglibyście się trochę uciszyć? - po krótkiej chwili nastała cisza, chociaż „Francja” i „Anglia” rzucali sobie ukradkowe, wrogie spojrzenia. - Co się stało, że tak się nienawidzicie?

- Jak to „co się stało”? Cała nasza historia jest taka. Poza tym, nie wiem kto mógłby lubić tego...

- Nie kończ, żabojadzie!

No tak, jasne... - szatyn pokręcił głową. - A ja myślałem, że z Damienem trudno się dogadać...

***

Po wizycie tych jakże ciekawych osobistości Toby był niemal wykończony. Oparł głowę na dłoniach i miał wrażenie, że zaraz zacznie się modlić, by wrócić już do domu. Z drugiej strony wizja pustego mieszkania i tych samych obowiązków co ma co dzień wystarczająco go odstraszała.

Chyba mam depresję. - pomyślał próbując rozpracować umysły pewnych psycholi...

***

Pozdrawiam... Pewną grupę społeczną ^J^.